Ośmiościany, których rogi wyznaczają pozycje atomów, a krawędzie odpowiadają wiązaniom chemicznym. Kiedy układ taki rozciąga się, każde wiązanie ulega wydłużeniu i przejmuje na siebie część rozciągnięcia. Kiedy odkształcenie przekracza pewien punkt krytyczny, wiązanie pęka, a gdy zostaje zerwana dostateczna liczba wiązań, pęka ciało stałe. Nowa nauka o defektach materiałowych stanęła przed poważnym problemem, kiedy badacze zauważyli, że nawet najbardziej wytrzymałe materiały ulegają uszkodzeniu przy naprężeniach równych jednej dziesiątej tych, które powodują zerwanie wiązań chemicznych. Na początku lat dwudziestych A. A. Griffith wykazał, że wytrzymałość danego materiału nie jest bezpośrednią konsekwencją wytrzymałości jego wiązań, ale osłabienia związanego z defektami w jego strukturze. Te defekty, czyli inaczej pęknięcia.